Martes, Disyembre 2, 2014

Waiting

                   It started in high school. My girlfriend then was the school council president of another school, while i was a simple 4th year student ng isang all boys school, na most of the time hindi manlang kilala ng teachers.

Quite something for a mixture sa relationship diba. Naging kami 4th year highschool january 2008, graduating na kami. Ang ganda ng samahan namin kasi magbestfriend kami nagstart and we thought na ok na ok kami sa isat isa. But a month siguro before mag start ng college nag break kami.

Simple lang dahilan, baka d kami makapagfocus sa college at kasi magkaiba ng school, I am completely against this pero ganun talaga ata. Nakakatawa dahil ang immature namin pareho noon, at ayun nagbreak kami. Nagpromise kami pareho na mag aantayan kami at after college itutuloy namin.

Worst things happened while im waiting, just like, guys na naiinvolve sa kanya, at since na state u siya, nung nagkaprob siya sa subjs nadelay siya. So naging indefinite pa pala yung pagaantay ko.

March 2013 nakatapos ako, sept 2013 naging engineer ako. Pero alam ko may kulang pa.

Around september 2014, finally nagkausap kami ng maayos, naging ok kami, as in ok na ok, tapos october 2014, nakatapos na siya ng college.

Sobrang ok kami, pwedeng maging kami na ulit, pero tama siya na maganda sana maunang makilala ako ng parents niya as manliligaw muna. Ok ako dun. Pero after makapasa ng board exam pa niya, which is around may or june 2015, since na isang beses lang talaga siya magpapakilala sa parents niya ng guy, best is kung licensed engineer narin

siya.

Nagwoworry siya kasi alam niyang sobrang tagal ko siya hinintay, tapos ang promise lang is hanggang after college lang. Ang hirap lalo nito kasi alam mong gusto niyo pareho, pero hindi parin pwede pa.

Ang laki ng growth namin in terms of maturity. Mahal ko sya, sobrang mahal ko siya, sobrang ramdam ko rin mahal niya ako, at gusto rin namin na maging ok lahat lahat lalo na sa parents niya.

Kahit another 6+ yrs magaantay parin ako, wag naman sana hahaha. Pero if i really have to, i would still do it.

Yung story namin tuloy tuloy pa at gusto namin hanggang sa maging ulyanin na. If ever magupdate ako, alam na!

If you know that the person is worth everything, then do what your heart and mind tells you to do. Even if it involves everything that could be indefinite.

Walang komento:

Mag-post ng isang Komento